این هنرمند عكاس در خصوص  نمایشگاه اش گفت:  این مجموعه نمایش عكس هایی است كه درشمایلی تبلیغاتی ( دستگیره های تبلیغاتی داخل مترو) خود را نشان می دهند و بنا ندارند كه فضایی بیرونی مترو را به عنوان بستری مساعد برای تبلیغات به واسطه حضور انسانی با كمیت و كیفیت زیاد بازنمایی كنند.

پروانه گفت: بی شك این كار ها نمی توانند آن گونه كه باید و شاید تاثیری در تجربه زیسته هر روزه  ما در فضای واقعی  داشته باشند چون صرفا  قصد دارند در قاب دستگیره هایی كه هر روز بر آن ها تكیه می كنیم تا به مقصد برسیم، چهره هایی را به نمایش بگذارند كه روبه دوربین لبخند زده اند و بی شك در پشت دوربین به هستی متراكم خود بازگشته اند.

این عكاس جوان با اشاره به اینكه تناقضات پیدا و پنهان "انسان" و "بستری" كه در آن زیست می كند شاید بیشتر از هر كجا در مصنوعی بودن لبخند ما روبه دوربین خود را نشان می دهد گفت: در این آثار، قاب تبلیغاتی به عنوان نشانه ای از بستر زندگی هر روزه  ما و لبخند به عنوان افق  مه آلود و گم شده انسانی ، یكدیگر را خطاب قرار می دهند.

پروانه در پاسخ به این پرسش كه هنر عكاسی را از چه زمانی آغاز كرده اید، گفت: من این هنر را از سال 84 همزمان با ورود به دانشكده هنر و رشته هنرهای تجسمی آغاز كردم و در حال حاضر نیز دانشجوی رشته گرافیك هستم.

پروانه گفت: در آغاز هنر عكاسی را با استفاده ازدوربین های آنالوگ دنبال می كردم و به مرور زمان این هنر را با دوربین های دیجیتالی ادامه دادم.

او، با بیان اینكه انسان را محور بیشتر كارهای خود قرار داده است، گفت: در این نمایشگاه 31 فریم عكس با موضوع پرتره به نمایش گذاشته است.

این هنرمند عكاس ادامه داد: این دومین نمایشگاه انفرادی عكس است كه برپا كرده ام و غیر از این نیز قبلا در 2 نمایشگاه گروهی نقاشی نیز شركت كرده ام.

پروانه، با اشاره به اینكه از سال 88 عضو خانه عكاسان حوزه هنری است، گفت: این مركز با اختصاص گالری شماره 2 به هنرمندان عكاس جوان حمایت ویژه ای را از این قشر كرده است كه می تواند انگیزه آنان را برای ادامه این هنر چند برابر كند.